17 juli 2016 – Te gast in het sfeervolle zondagochtendprogramma De Zoete Inval op RTV Noord-Holland, gepresenteerd door Ricky Koole. Dankzij een tip van Alma Oldert, die bij de omroep werkt, schoof Jeroen aan. Dit keer nam hij een heel bijzondere gast mee naar de studio: Mieke van den Boogaard, de weduwe van Jan, de man die Jeroens vliegtuig met zoveel passie helemaal zelf heeft gebouwd.

Transcriptie van het radio-interview

Ricky Koole: N.H. Wij zijn Noord-Holland. Het zondagochtendgevoel. N.H. De zoete inval. Ja, ik krijg er straks een gast. Een man, dat weet ik. Een piloot. Een fotograaf, denk ik. Ik, ja, of één van de twee, dat kan ook. Hij heeft een boek geschreven, dus misschien heeft hij ook echt geschreven. Dus dan is het ook nog een schrijver. Een avonturier, dat in ieder geval. En dan is hier hint drie. Spannende verhalen straks. Vliegverhalen. Maar weet je al welke piloot straks komt? Kijk, dus het is wel echt een piloot, denk ik dan. O ja, als het goed is, je zoete invalgast komt niet alleen. Je krijgt dus twee gasten, staat hier. Haar naam geven we alvast cadeau: Mieke van den Boogaard. Oké, nou, weet ik toch niet? Ja, ik vind het heel moeilijk. O, meer uitleg straks als de bel gaat, staat er, wordt vervolgd. Ja, ja. Nou. Ja, ik heb het gevoel dat ik heel veel hints heb. En dat ik, als ik nou toevallig iemand zou kennen met een eigen vliegtuig die dit soort dingen doet, dan zou ik het weten. Maar nu, ja, ik weet er gewoon geen naam bij. Maar het klinkt als iemand die leuke verhalen heeft. Dus dat lijkt mij eigenlijk allemaal goed. Een avonturier die door de lucht vliegt. Dus die kan sowieso dingen vertellen die wij niet weten. De zoete inval. Nou, ja, dan ga ik de deur maar opdoen, denk ik dan. Ik ben benieuwd. Hallo!

Jeroen Komen: Goeiemorgen.

Ricky Koole: Hi.

Jeroen Komen: Jeroen.

Ricky Koole: Jeroen, Jeroen, Jeroen. Nou, kom erin. Jullie mogen hier op een van deze twee stoelen plaatsnemen. Jeroen, maar hoe heet je dan nog meer?

Jeroen Komen: Jeroen Komen.

Ricky Koole: Jeroen Komen? Oh, ik had het dus niet geraden. Gaat zij hier? Wilt u hier zitten? Ja, Jeroen kan er het dichtst bij zitten, denk ik. Die heeft het meeste te vertellen. Nou, dan noemen we Jeroen hier. En kan ik koffie voor jullie halen ondertussen? Of thee? Of water?

Mieke van den Boogaard: Thee.

Jeroen Komen: Thee. Voor mij zwarte koffie.

Ricky Koole: Zwarte koffie. And zou je dan het plaatje... je hebt zelf een plaatje meegenomen? Zou je die kunnen aankondigen?

Jeroen Komen: Jazeker.

Ricky Koole: Oké, dan ga ik even koffie en thee halen.

Jeroen Komen: Het plaatje wat ik uitgekozen heb en waar ik van vereerd ben dat het nu op de radio komt op mijn verzoek is Pink Floyd, Wish You Were Here. Al sinds mijn zestiende ben ik erg in de ban van Pink Floyd. Tijdloze muziek en met name het nummer Wish You Were Here is ook qua tekst geniaal.

(Muziek: Pink Floyd – Wish You Were Here)

Ricky Koole: Ja, dat was Wish You Were Here van Pink Floyd uitgekozen door onze gast van vandaag, Jeroen Komen, waar ik meteen een heel mooi boek van in mijn handen krijg geduwd. Want die geluiden van Pink Floyd passen wel mooi bij deze cover van het boek. Het zijn een soort vlieggeluiden. Zeker weten, ja. Had je het daarom uitgekozen?

Jeroen Komen: Nee. Nee, niet bewust. Iezie had niet door dat het zo'n mooie associatie opbiedt met dat vliegen. Maar misschien qua gevoel dat het altijd al in mijn genen zit dat ik die ruimte opzoek.

Ricky Koole: Nou, ik vind Pink Floyd wel heel goed sowieso bij die foto's in het boek passen. Want dat heeft inderdaad iets ruimtelijks.

Jeroen Komen: Klopt, ja.

Ricky Koole: En draai je ook muziek als je vliegt?

Jeroen Komen: Nee. Dat kan natuurlijk niet... of nou ja, het zou kunnen. En ik ken mensen die stiekem zo'n oortje onder hun headset van de radiocommunicatie doen en dan naar muziek zitten te luisteren. Want dat geeft natuurlijk een fantastische soort videoclips dan in je hoofd.

Ricky Koole: Voor je neus, of niet?

Jeroen Komen: Dat zou je hopen, ja. Toch is het bijzonder dat ik nu zo'n duizend uur in een klein vliegtuigje doorgebracht heb. Misschien wel 1500. En dat ik nog nooit het gevoel heb gehad dat ik de rust durf te nemen om naar muziek te gaan zitten luisteren. Het vliegen op zich is zo serieus. Ik heb bijvoorbeeld geen autopilot, dus je moet echt zelf blijven sturen.

Ricky Koole: Ja. Nou, dan let je wel op.

Jeroen Komen: Maar je moet ook de hele tijd alert zijn op wat verkeersleidingen tegen je zeggen. En dan wil je niet per ongeluk naar de muziek gaan luisteren.

Ricky Koole: En is dat dan anders dan in de auto bijvoorbeeld? Draai je daar ook geen muziek?

Jeroen Komen: In de auto draai ik zeker muziek, heel veel. Dus vliegen is echt veel...

Ricky Koole: Inspannender.

Jeroen Komen: Inspannender dan autorijden. Ja, meer.

Ricky Koole: Terwijl je misschien veel minder met... nee, misschien vergis ik me daarin. Maar je zit niet zo dicht op andere verkeersdeelnemers misschien.

Jeroen Komen: Dat klopt. Je hebt veel meer ruimte. Je zit niet per ongeluk tegen de vangrail aan of tegen een tegenligger, want die zijn er gewoon niet. Maar de krachten zijn wel veel groter. Je gaat bijna 200 kilometer per uur, dus als er iets misgaat, dan gaat het meteen... ja, dan gaat het behoorlijk mis. En je hebt ook echt een verantwoording. Het gaat niet alleen over jezelf, maar je verstoort ook het andere luchtverkeer als je niet oplet. Of nog erger, als je op een stad terecht zou komen, dan heb je daar schade.

Ricky Koole: Maar is er... nee, dat moet ik ook helemaal niet vragen. Maar die 1500 uur is best veel. En dat ging allemaal goed.

Jeroen Komen: Ja, tot nu toe zit ik hier. Dus in dat opzicht ging het goed. Nee, maar ik heb ook echt al dingen meegemaakt. Ik ben er steeds beter in geworden. En dat komt misschien vooral omdat ik ook wel eens dingen meegemaakt heb die niet helemaal de bedoeling waren. En die vind je terug in het boek als spannend verhaal of als avontuur. En daar is misschien ook dan meteen... ik weet niet of ik die regie mag nemen?

Ricky Koole: Ja, ga.

Jeroen Komen: We hebben wat zoets meegenomen. En de associatie is erom. Dat zijn muffins en koffiebroodjes. Omdat ik een keer een beetje slordig was met vliegen in de buurt van Schiphol. Daar is een gebied rondom Schiphol waar ik niet mag komen zonder toestemming. En ik dacht: nou, ik wil een heel klein stukje erin om een foto te maken van iemands huis. Dat merken ze vast niet. Maar...

Ricky Koole: Oh nee, dat is toch best naïef of niet?

Jeroen Komen: Toen was het naïef. Nu doe ik het niet meer. En het mooie verhaal is dat ik inderdaad na een week een telefoontje kreeg van: "Vloog u dan en dan, daar en daar?" Nou, dat moest ik niet ontkennen. Toen kreeg ik nog per e-mail de radarplot toegestuurd om te bewijzen dat ze echt mij gesnapt hadden. Dus ik schaamde me een beetje. En ik kreeg een waarschuwing van: als je het nog een keer doet krijg je een boete, en als je het dan nog een keer doet kunnen we je brevet intrekken. Maar eigenlijk tot mijn vreugde kreeg ik misschien een maand later een e-mailtje met een uitnodiging op Schiphol bij de verkeersleiding om in een soort... ik noem het wel eens een heropvoedingskamp te komen. Maar dat was heel gemoedelijk. De uitnodiging zei...

Ricky Koole: Was het een uitnodiging of was het een soort dwingend...

Jeroen Komen: Het was een uitnodiging van: "Heb je tijd en kun je? En wij zorgen voor koffiebroodjes en muffins. En wij willen graag de dialoog aangaan tussen verkeersleiders en piloten om het wederzijds begrip te vergroten." En nou ja, in veel opzichten was ik meteen in. Die koffiebroodjes leken mij goed. Die hielpen, ja. En het heeft ook iets opgeleverd. Zonder meer. Want ik heb daar dus in het verkeersleidingscentrum van Schiphol kunnen zien gebeuren hoe die mensen daar heel druk bezig zijn om al die grote vliegtuigen op tijd op de juiste startbaan binnen te loodsen. Ongelooflijk, ja. En als zij dan op een radarschermpje een raar jongetje met een propellervliegtuig rondjes zien draaien, dan raken ze in de war en raken ze afgeleid. En dat ben ik gaan begrijpen dankzij het feit dat ik over hun schouder mee mocht kijken. En sindsdien zal ik nooit meer...

Ricky Koole: In de buurt van zo'n vliegtuig?

Jeroen Komen: Nee, niet zonder toestemming. En dan ga ik dus ook geen muziek aanzetten met het risico dat je even niet oplet. Dus zo is mijn naïviteit zeg maar gegroeid naar, ik noem het professionaliteit, serieus zijn.

Ricky Koole: Ik snap het. Ik snap het. En nu heb je dus koffiebroodjes en muffins bij je. En je hebt dus Mieke van den Boogaard bij je. Zeker. Maar misschien moeten we ons nu even... dan vraag ik straks even naar jullie relatie. Gaan we nu even een liedje draaien, want dat moet ook gebeuren. En dan kunnen we even ondertussen die broodjes en die muffins uitpakken. En dan ga ik even Dr. John draaien.

(Muziek: Dr. John)

Ricky Koole: ...ondertussen blader ik natuurlijk door dat boek waarin echt fantastische foto's staan van eigenlijk, voor mijn gevoel, allerlei werelddelen. Het is niet... je bent niet alleen een beetje in Europa gebleven? Of is dit wel Europa?

Jeroen Komen: Ja, dat is Europa. Wat je daar ziet is een strand voor de kust van Schotland, wat aan de ene kant gevormd wordt door de stroom van zo'n rivier en aan de andere kant bijna een turbulent, mooi patroon van kleine strandjes oplevert. Ja, fantastisch.

Ricky Koole: Maar wat heeft Mieke daar nou mee te maken? Want die zit hier. Ja, die zit erbij, ja. Waar kom jij in het verhaal? Of mag ik 'je' zeggen eigenlijk?

Mieke van den Boogaard: In het begin staat er al vermeld dat het vliegtuig waar Jeroen in vliegt, dat is gemaakt door mijn man.

Ricky Koole: Echt waar?

Mieke van den Boogaard: Ja, die hield er altijd van te bouwen. Als kind heeft hij zijn eerste kano gebouwd. Daarna heeft hij een eigen radio in elkaar gezet met lampjes en transistortjes. En elke keer als er dan weer een beetje geld was, dan fietste hij naar Alkmaar om een transistortje op te halen en dan kon hij weer verder. Maar ja, een vliegtuig is toch een andere koek.

Ricky Koole: Ja, dat is heel wat anders. Een andere koek.

Mieke van den Boogaard: Ja, we zijn in 1998 gestopt met werken. En ja, dan stilzitten, dat is geen optie natuurlijk. Toen is hij in 1999 naar zo'n fly-in geweest van zelfbouwamateurs, die zelf vliegtuigjes bouwen. En daar heeft hij rondgekeken welk toestel hij prettig zou vinden. En toen is hij uitgekomen op een Pelican. Er waren ook al een aantal mensen die Pelicans gebouwd hebben, dus daar kon hij ook informatie opvragen. En in 2000 is de eerste kit aangekomen.

Ricky Koole: Ongelooflijk. Met een heleboel aluminium plaatjes, die hij zelf pas moest maken en dan in elkaar poppen. En over hoe lange tijd hebben we het dan, dat bouwen?

Mieke van den Boogaard: In 2000 is hij begonnen en echt helemaal klaar dat het getest was, was in 2006. Dus hij heeft er wel een tijd over gedaan, maar het hoefde ook niet morgen af.

Ricky Koole: En wie test dat dan?

Mieke van den Boogaard: Een piloot.

Ricky Koole: Ja, dat moet dan toch best een dappere...

Mieke van den Boogaard: Ja, absoluut. Zo'n eerste vliegtuig van iemand. Hij kwam helemaal uit Limburg om te testen. En die dacht: ik durf dit aan. Eerst gaat hij op de taxibaan, dus zo hard mogelijk. Nou, als het dan al niet goed voelt, dan denk je: nou ik stop, volgende keer kom ik wel terug. En dan gaat hij de lucht in. Ja, en dat ging goed. Dat ging goed, ja. Anders zou Jeroen er nu niet in vliegen.

Ricky Koole: Nee, precies. En hoe kwamen jullie dan bij elkaar?

Mieke van den Boogaard: Nou, Jeroen die vloog altijd met mensen. En op een gegeven moment had hij een passagier bij zich die mijn dochter kent. En nou ja, mijn dochter die moest hem coachen, dus elke week had ze een gesprek met hem. En op een gegeven moment belt hij en zegt hij van: "Annemarieke, ik heb een van mijn big five's verwezenlijkt." Nou, Annemarieke zegt: "Vertel." Nou, ze zegt: "Iemand heeft gevlogen vandaag." Zij had dus met Jeroen meegevlogen. Dus Annemarieke's reactie was: "Oh, wat erg. Ik heb nog nooit in het toestel van papa gevlogen." En mijn man was inmiddels overleden in 2007. Dus zij vond dat...

Ricky Koole: En het toestel stond aan de grond.

Mieke van den Boogaard: Dat stond aan de grond, ja. En ik was ook niet van... ja, ik moest natuurlijk op een gegeven moment wel verkopen. Je kunt het niet altijd laten staan, het gaat alleen maar achteruit. Maar bij mij moest er het gevoel zijn van: degene waaraan ik het verkoop, dat moet gewoon goed voelen. Het is in goede handen.

Ricky Koole: Ja, dat moet echt goed voelen.

Mieke van den Boogaard: Dat was bij Jeroen zo. Dat was bij Jeroen, ja, absoluut.

Ricky Koole: En dan komt er zo'n mooi boek uit voort.

Mieke van den Boogaard: Ja, na zoveel jaar. Zes jaar, hè?

Jeroen Komen: Ja, zes jaar geleden is die koop geweest. En die koop heb ik uiteraard niet gedaan met de bedoeling om er een boek van te maken, maar gewoon om lekker te gaan vliegen. Dus voornamelijk in Europa. En vijf jaar later had ik zoveel foto's en verhalen, dat het wel loonde om er eens een mooi boek van te maken.

Ricky Koole: Ja, dat het bijna zonde was. Want je bent niet fotograaf ook, je bent gewoon... ik begrijp sowieso niet hoe je kan vliegen en fotograferen. Je kan niet eens muziek draaien tijdens het vliegen, maar je maakt wel foto's. Hoe doe je dat dan?

Jeroen Komen: Ik stuur het vliegtuig met mijn knieën. Ik hou de stuurknuppel tussen mijn knieën. En dan maak ik met mijn knieën het bochtje op zo'n manier dat ik precies over het strand... en dan maak je ook soms heel veel bochtjes om die ene foto te hebben.

Ricky Koole: En je weet 's ochtends al: ik ga dáárheen, ik ga die foto maken?

Jeroen Komen: Nee, totaal niet. Nee. Ik weet wel waar ik heen ga, want zo plan je je vluchten. Bijvoorbeeld omdat je je brandstofgebruik in orde wil hebben en het weer, de voorspelling. Maar eigenlijk zijn alle foto's die ik genomen heb ook een verrassing voor mijzelf, een cadeautje voor mijzelf. Dan vlieg je onverwacht ergens overheen waarvan je niet wist dat het daar zou zijn, zoals dat strandje wat ik net liet zien. En dan denk je: wauw, dit is zo mooi, dit moet ik ook delen met het thuisfront. En daarom maak ik die foto's. Of omdat je het in je eigen geheugen vast wil hebben. Want er kan wel iemand... nou ja, er kan iemand naast je zitten. Want ik zie dat er mensen naast je hebben gezeten op de foto's, zoals Lebbis dus inderdaad.

Ricky Koole: Hans Sibbel, ja. Nou, wat leuk. Ja, we gaan er zo nog even verder over hebben. Maar ik heb een plaatje, helemaal anders. Dus ik zit hier dus met Jeroen Komen en ik zit met zijn boek. En nou ja, wat opvalt sowieso is dat je bent eigenlijk... je bent niet één iemand. Je bent piloot en fotograaf en je hebt een boek gemaakt en je doet van alles. Maar wat ook opvalt is dat het boek ook niet één ding is. Er staan avonturen in, dingen die je echt hebt meegemaakt, dus leuke, smeuïge verhalen. Maar je ziet ook gewoon Nederland en Europa van boven. En het valt mij trouwens op... ik weet nog dat ik uit Afrika kwam vliegen naar Nederland en dan schrik je een beetje van hoe Nederland eruitziet. Georganiseerd.

Jeroen Komen: Ja, zo strak.

Ricky Koole: Je denkt bijna: oh nee, wat zonde, we hebben een vergissing gemaakt.

Jeroen Komen: Ah, maar dan heb ik daar wel veel over te vertellen. Ik heb dat ook van dichtbij zien gebeuren: hoe landen onder je veranderen terwijl je eroverheen vliegt. En als je uit Afrika komt, zit je meestal op tien kilometer hoogte boven de wolken. Maar ik vlieg eigenlijk alles op vijf-, zeshonderd meter hoogte. Dus ik zie elk boerderijtje, elke straat, elke sloot zie ik onder me voorbij schuiven. En in het begin dacht ik ook van: ja, de hele wereld zou toch hetzelfde moeten zijn, iedereen verdient dezelfde rechten. Maar later begon ik te beseffen dat het gewoon van de geografie van een land afhangt hoe je je land moet inrichten. Dus dat wij in Nederland al die slootjes hebben, is omdat we eigenlijk in een delta wonen, onder de zeespiegel.

Ricky Koole: Ja, dus die zijn gewoon nodig.

Jeroen Komen: Ja, die zorgen dat we geen moeras hebben waar de koeien dan niet kunnen eten. En het is logisch dat die recht zijn.

Ricky Koole: Ja, want het is met de hand gegraven, 400 jaar geleden misschien.

Jeroen Komen: En dat heeft generaties geduurd. Dus er waren allemaal boerderijen na elkaar die datzelfde slootje nodig hadden als afwatering. En de boer uit de ene boerderij wilde bij de ander kunnen kijken of hij zijn slootje wel goed onderhouden had. Dan moet je hem recht hebben. Dat kan ook alleen als het land vlak is. Want in België, zodra je de grens naar België overvliegt, zijn de slootjes niet meer recht. Want daar is het boven zeeniveau. Die slootjes kronkelen veel meer en de weilandjes zijn dus daar ook allemaal krom. En dat is voor mij dan meteen een ramp als ik een noodlanding moet maken.

Ricky Koole: Oh ja.

Jeroen Komen: Want wij hebben in Nederland juist van die mooie rechte weilanden.

Ricky Koole: Ja, precies. Dus jij vindt Nederland niet zo lelijk daarin?

Jeroen Komen: Zeker niet. In België hebben ze trouwens hele lelijke huizen vaak. Zo heeft elk land zijn verhaal over lelijkheid en schoonheid.

Ricky Koole: Ja, maar Afrika, die woestheid, die hebben wij gewoon... misschien in Europa sowieso niet meer zo.

Jeroen Komen: Nou, dat hebben we wel in de Alpen. De woestheid van de Alpen is ongekend, of van de Pyreneeën. Dus woestheid is er ook. En trouwens, de kaft van dit boek is een soort woestheid, maar dan gewoon op Terschelling. Dus wij hebben ook wel woestheid. De Waddenzee ziet er prachtig uit van boven. Maar dat zijn ook precies die plekken waar wij als mensen niet zoveel komen. Want zodra wij mensen ergens komen, gaan we het opruimen.

Ricky Koole: Ja, dat is zo. Ja. En wat wil je nou eigenlijk dat... voor wie is dit boek? Wat wil jij bereiken hiermee?

Jeroen Komen: Ja, het mooie is dat ik met het boek volgens mij heel veel soorten mensen kan adresseren. Mensen die van mooie foto's houden. Mensen die willen weten hoe het is om in een klein vliegtuigje rond te reizen — er staat veel uitleg over die vliegtuigjes.

Ricky Koole: Dus ik kan hierna ook vliegen?

Jeroen Komen: Ja, ja. De titel zegt het al: Ik kan vliegen. Of een vliegtuig bouwen, ja, precies. Maar iets verder opgeschaald is mijn verhaal zo dat ik ervoor koos om niet meer zo hard te werken, een jaar of zeven geleden. Ik had een succesvol bedrijf en ik dacht: ja, ik kan wel nog harder gaan werken en het nog succesvoller maken, maar dat heb ik al een keer meegemaakt. Ik doe een stap opzij en ik ga andere leuke dingen doen.

Ricky Koole: Maar dat kon dus ook? Of zeg je dat iedereen dat kan?

Jeroen Komen: Ja, dat is wel waar ik anderen toe wil inspireren. En als je dat met een vliegtuig wil doen, dan helpt het als je eerst een vliegbrevet haalt. In mijn geval was er zeker een financiële ruimte, maar niet oneindig hè. Je kan ook denken dat je een privéjet nodig hebt om dit te kunnen doen en dat je altijd in hotels moet gaan slapen, en dat het dus heel duur wordt. Maar ik kies dan een weg die in mijn context nog steeds acceptabel is.

Ricky Koole: Maar kun jij nu hiervan leven? Of leef je dan ergens anders van?

Jeroen Komen: Ik leef nu zeker niet van een boek. Ik heb vaak gehoord dat schrijvers geen droog brood verdienen. Nee, van de foto's ook niet. En ik denk ook in het algemeen: ben ik nooit ergens aan begonnen vanwege het geld. Mijn bedrijf was een computerbedrijf en ik hielp andere mensen hun computer aan de praat te krijgen. Het was daarbij nooit mijn doel geweest om er een inkomen uit te halen, maar het liep in dat geval wel zo dat mensen mij ervoor wilden gaan betalen en dat ik zelfs mensen moest aannemen om al het werk te kunnen verzetten. Ik ben dus ook niet gaan vliegen om daar brood mee te verdienen, en ik ben ook geen boek gaan maken.

Ricky Koole: Maar het kost heel veel geld toch, vliegen?

Jeroen Komen: Ja, het kost zeker geld. Maar ik denk ook wel eens dat het niet duurder is dan een verbouwing of een zwembad in een tuin of een zeilboot. Dus het is heus niet... Wat ik graag vertel is dat ik naar kleine vliegveldjes in Europa vlieg. En dan eigenlijk zit je daar vast, dan heb je geen auto of een fiets en er is soms niemand. En dan kies ik er meestal voor om te gaan lopen naar de stad. En dat kan dan een uur of twee uur lopen zijn. Terwijl een ander denkt: "Oh help, ik moet een taxi bellen en dan moet ik international roaming op mijn telefoon voor afsluiten." Maar ik ga gewoon lopen. Of liften. En dan logeer ik bij mensen thuis via Couchsurfing. En dat is voor mij een manier, niet alleen om de kosten heel laag te houden, maar ook om echt het land waar je bent te voelen. Door die wandeling voel je de sfeer en bij die mensen thuis krijg je wat mee van hun cultuur.

Ricky Koole: Het klinkt heerlijk. Ik heb er zin in. Ik heb ook zin om gewoon te gaan wandelen en een beetje ergens te gaan slapen.

Jeroen Komen: Nou, dan heb ik jou geïnspireerd.

Ricky Koole: Maar ik hoef niet bij iedereen op de bank.

Jeroen Komen: Nee, je mag kiezen. Er zijn profielen, je kan wel gaan kiezen.

Ricky Koole: Oké, ja. En misschien wil ook niet iedereen jou hebben.

Jeroen Komen: Nee, dat zou natuurlijk heel goed kunnen. Dat snap ik heel goed.

Ricky Koole: Ja, jemmig. De tijd gaat snel. Wat jammer. Ik ga nog even snel een liedje draaien van de Talking Heads. En ik weet niet of we dat helemaal redden, maar we beginnen er even aan. Road to nowhere. Ja, het is heel jammer voor de Talking Heads, maar wel een hele goede titel. Road to nowhere. Toch bij dit boek?

Jeroen Komen: Klopt, ja. Dat gaat dan ook over doelen stellen. En misschien is dat ook wel iets belangrijks in dat boek. We leren vaak dat we ergens heen moeten gaan, maar ik hou ook van vrijheid zonder doel. Dus the road to nowhere. En ik heb ook in het boek ontdekt dat je af en toe wel degelijk die doelen nodig hebt. En die balans tussen soms wel kiezen en soms de vrijheid tegemoet, die probeer ik te leven.

Ricky Koole: Ja, en dus we kunnen dit allemaal lezen. Maar je kan er ontzettend mooie plaatjes bekijken.

Jeroen Komen: Ja. Nou, leuk. Ik ga het even heel goed bekijken. Moet je doen. Ik vond het heel leuk dat jullie er waren, allebei. Dankjewel.

Mieke van den Boogaard: Ja, wat kan ik er verder over zeggen? Wil je er nog iets over kwijt?

Jeroen Komen: Nou, het is een prachtig boek. Ik ben blij dat ik in de uitzending mocht zijn. En als je een keer echt wil ervaren hoe het is om Nederland van boven te zien, dan neem ik je graag een keer mee.

Ricky Koole: Ja, dat wil ik. Dat is natuurlijk heel erg leuk. Nou. Nou.