20 maart 1997 – In dit interview met Intermediair schetst journalist Mark Koster het contrastrijke dubbelleven van een 28-jarige Jeroen: deels strak in het pak als IT-consultant met het kersverse bedrijf Knoworries, deels de kluizenaar en globetrotter met de modder nog aan de schoenen.

Achteraf bleek dit interview ook een onvergetelijke, eerste dure les te bevatten in de dynamiek van media-aandacht. De eerlijke, ietwat ongezouten passage over zijn tijd bij het "verzekeringskantoor in Nieuwegein" werd door de toenmalige klant De Zwolsche Algemeene niet bepaald in dank afgenomen: het kostte Jeroen direct de kop als leverancier!

Originele artikeltekst

Informatica-adviseur Jeroen Komen (28), eigenaar van het bedrijf Knoworries, leidt een dubbelleven. Enerzijds is hij de yup met de mobiele telefoon die bedrijven adviseert op het gebied van informatica, anderzijds een globetrotter met rugzak die zich afkeert van de westerse stressmaatschappij.

"Ik heb een haat-liefdeverhouding met informatica. Als consultant ga ik in het net bij bedrijven langs om ze te helpen bij de installatie van hun informatiesysteem. Maar een paar keer per jaar keer ik me af van die wereld van het snelle geld, omdat ik anders afstomp.

Dat dubbelleven begon eigenlijk al op mijn vijftiende. Ik was computerfreak, maar ik kon me er niet helemaal aan overgeven. Ik zag mezelf niet de ganse dag achter een computer zitten. Dat leek me niks. Na een half jaar HTS liftte ik overland naar Israël. Zonder diploma's, zonder geld.

In Melbourne vond ik een baantje als systeembeheerder bij een beursspeculant. Min of meer op de bluf werd ik aangenomen. Hoewel ik het zeer naar mijn zin had Down Under, verlangde ik na een tijdje naar werk waarbij meer denkwerk was vereist. Ik wilde iets met m'n hersens doen.

Terug in Nederland schreef ik mij in voor de studie Cognitieve Kunstmatige Intelligentie aan de Universiteit Utrecht. Ook weer bluf, want ik had geen VWO. Om geld te verdienen werkte ik als applicatiebeheerder op een verzekeringskantoor in Nieuwegein. Verschrikkelijk werk. Verschrikkelijke collega's. Type Debiteuren, Crediteuren.

Met mijn studie ging het – misschien vanwege dat vreselijke werk – voortvarend. Als ik vijf minuten over had, studeerde ik: logica, filosofie, psychologie, informatica, linguïstiek. Ik vond het allemaal prachtig.

Ondertussen werd ik steeds vaker gevraagd om op projectbasis klussen te klaren. Ik zat met een mobiele telefoon in de collegebanken. Dat was niet bevorderlijk voor mijn concentratie. Mijn studie ging eronder lijden. Ik haalde bijna niets meer.

Toen ik op een dag een grote opdracht van een bedrijf kreeg, besloot ik om voor myself te beginnen. Ik ben naar de Kamer van Koophandel gefietst. Toen ik buiten stond was ik directeur.

Al snel bleek dat ik de juiste beslissing had genomen. Ik kreeg veel aanbiedingen. Ik ging ineens bakken met geld verdienen, terwijl ik altijd met zeer weinig genoegen had genomen. Nog steeds trouwens. Ik woon als een soort kluizenaar in een klein huisje in het bos; levend op het bestaansminimum. Als ik 's ochtends naar klanten ga, heb ik soms de modder nog aan mijn schoenen.

Dat autonome leven kon ik helaas maar even volhouden. Nu, na bijna anderhalf jaar ondernemen, heb ik een secretaresse in dienst en twee werknemers op freelance basis. Eén van hen, een man die zijn huis heeft verkocht om 's zomers te kunnen zeilen, neemt mijn bedrijf over als ik ga reizen. Dat wil ik namelijk blijven doen. Dat is essentieel voor mij. Ik moet af en toe afstand nemen van de westerse stressmaatschappij. Dan is het weer tijd om mijn rugzak te pakken en een maand door de bergen van Nepal te trekken."

— Mark Koster